الاعلى و بحمده ، و در ركوع چون تعظيم و مذلت به اين حد نيست ذكر شده در آن بدل أعلى العظيم فرموده بگويد سبحان ربي الاعلى و بحمده . ظاهر اين است حكمت در اعتبار العظيم در ركوع و اعتبار الاعلى در سجود به جهت اختلاف اين مرتبه است ، سجود كه أذل حالات است مناسب در آن أخذ أكمل و أدل بر تعظيم است ، و ركوع نظر به اين كه ذلت در آن نسبت به سجود كمتر است ، حاجت در آن به مثل اين مبالغه نيست ، مناسب بندهء مطيع آن است به اين دقائق بر خوردهء تأمل در اين مراتب نموده . آنچه مذكور شد فتح بابى است در حق أرباب ذكاء و بصيرت ، تأمل در آن به نظر تأمل و عبرت موجب فتح أبوابى است در وصول به مراتب سعادت و درك اختلاف مذلت ، لكن أذل أحوال كه حالت به خاك افتادن است خصوصا به ماليدن أشرف أعضاى انسان كه جبهه بوده به خاك در خدمت رب الارباب همين سرمايهء افتخار و سعادت است و تاج سر اعتبار ، و راحت و الذاذ جميع ملاذ و كرامت است ، ملائم اين مقام نظمى به خاطر رسيد مناسب دانست كه ايراد نمايد - نظم : لذت اگر بايدت طاعت معبود كن عزت اگر بايدت ذلت معبود كن گر تو طلب مىكنى عزت هر دو سرا ورد سحرگاه را ذلت معبود كن أعاننا اللَّه تعالى بفضله للوصول اليه ، و أعاذنا بكرمه عن الرحمان عنه به حق محمد و آله الطاهرين عليه و عليهم آلاف التحية من رب العالمين ، انه الرؤوف الرحيم بعباده الطاغين ، و الحمد للَّه رب العالمين .